LINDA MAGAZINE: NEVER GOING HOME

Posted on by Felicia da Costa

Onze laatste dagen in Australië zijn aangebroken en we vliegen bijna door naar Nieuw-Zeeland. Op naar een nieuw avontuur. Daar zou je toch heel blij van moeten worden- want avontuur, was dat in eerste instantie niet ons doel? Ontdekken, ervaren en weer door?

Maar het gekke is: als ik denk aan dit nieuwe hoofdstuk, spoelt er een enorme golf paniek over me heen. Paniek? Yes, dikke vette paniek. Omdat ik geen afscheid kan nemen. Nooit. Omdat ik in- en in treurig word van het ‘voor de laatste keer kangaroos zien, voor het laatst genieten van de afgelegen strandjes met azuurblauw water, voor de allerlaatste keer ’s morgens voor zessen over Bondi Beach hardlopen en de zon zien opkomen’. Alles wat we doen heeft nu ineens het label ‘voor de laatste keer’ en dat wekt bij mij een enorme melancholie op, alsof je de te klein geworden pakjes van je baby moet wegdoen, of een liedje hoort dat je doet denken aan bepaalde gebeurtenis.

Ik hou van het verleden, dat is inmiddels wel duidelijk, en zeker tijdens deze reis blijkt dat lastig, want we moeten ook vooruitkijken, plannen en verheugen, en dat gaat wat moeilijk als je het heden én verleden niet kunt loslaten. Ik wil alle momenten vasthouden, herbeleven en dan het liefst nóg een keer. C. daarentegen is van de toekomst: tijdens het ontbijt bespreekt hij al wat en waar we ’s avonds zullen eten, en, erger nog, waar we over zes weken zullen zijn. Man, doe normaal! Niet over praten! Dan gaat de tijd nog sneller en dan moeten we weer naar huis! En daar zit ‘m de tweede paniek. Want waar ik al bang voor was, wordt steeds meer waarheid: ik wil niet meer naar huis. Nooit meer.

Zoveel mensen vragen ons of we thuis niet missen, en daar begrijp ik dus he-le-maal niets van. Missen? Ja, mijn familie, die mis ik. Omdat we een hechte band hebben en het heerlijk is dat iedereen de deur bij ons platloopt, week na week. En een paar heel goede vrienden, die zouden we hier af en toe bij ons willen hebben om al het moois en de avonturen mee te delen en een bier mee te drinken. Maar alles eromheen zou ik missen als kiespijn. Echt. Ik hou van de stilte om ons heen, de prachtige plekken die we zien en de tijd met z’n vieren. Geen sociale verplichtingen, nauwelijks stress en een enorme quality of life. Wat wil een mens nog meer?

Nou, eigenlijk wil ik dus nog veel meer. Paniek nummer drie. Want: al die voornemens! Tijdens deze reis zou ik elke dag sporten, minder drinken, meer lezen, een dagboek bijhouden, kaartjes sturen, mijn website bijwerken, foto’s sorteren en nog eindeloos veel meer. En jongens, dat gáát dus niet. Want reizen met twee kleine kinderen brengt veel, maar geen rust en tijd voor jezelf. En dus maalt die waslijst iedere dag door mijn hoofd, en zorgt voor frustratie als ik na een lange dag weer eens niets heb kunnen afstrepen.

Wat ik hieraan ga doen? Geen idee. Toch nog maar een állerlaatste duik gaan nemen?

Please click below to view the original post:
https://www.lindanieuws.nl/reizen/felicia-gezin-wereldreis-niet-meer-naar-huis/




Comments